ζέλμπα
προφέρεται με παχύ z λέει, και στα μακεδονίτικα σημαίνει την έντονη λαχτάρα,
την πεθυμιά.
αγάπησα πολλά στη ζωή μου, και για τούτο είναι που νοιώθω πλούσια μέσα μου και καθόλου δεν νοιάζομαι για το άλλο το είδος του πλούτου που κυνηγάνε οι πολλοί
αγάπησα και τα ταξίδια και ταξίδεψα όσο μπόρεσα, κι ελπίζω να συνεχίσω να ταξιδεύω και σε αληθινους τόπους κι όχι μόνο στα e-
η μισή μου καρδιά χτυπάει στη Νοτιά στο μικρό νησάκι που το είπανε Μεγίστη από μεγάλη ευγένεια, που σήμερα το ξέρετε με το παρεφθαρμένο Ιταλιάνικο παρατσούκλι του Καστελόριζο, Castello di Roso, γιατί..
άμα μπείτε στο λιμανάκι το γλυκοχάραμα θα καταλάβετε γιατί το είπανε έτσι, κι ας μην είχε ποτές του κανενα σοβαρό κάστρο.
(και τις λέξεις τις αγάπησα πολύ, αυτό είναι φανερό)
η άλλη μισή μου καρδιά χτυπάει πάνω στις μεγάλες λίμνες που τις έχουνε κόψει με κάτι γραμμές στο χάρτη, κυριολεκτικά σαν πίτες
δεν θυμάμαι με ποιο διεθνές χαρτί ντροπής
την πρώτη φορά που επισκέφτηκα εκείνη την ομορφιά στις Πρέσπες,
δεν θυμάμαι ποιος παππούς με καλοσόρισε και μου είπε θλιμένα ότι σε κείνα τα βουνά παραδίπλα, απο τα οποία τον εχώριζε μια αόρατη γραμή.. εκεί ζούσανε συγγενείς του, η μισή του οικογένεια, που δεν του επιτρεπότανε να επισκεφτεί ποτέ.
ούτε θυμάμαι ακριβώς τί μου είπε για τη γλώσσα του,
μόνο πως δεν ήτανε γραπτή, που πάει να πει δεν την είχε δει ποτέ γραμμένη
και που απαγορευότανε να τηνε μάθει στα εγγόνια του.
είκοσι χρόνια και βάλε, δεν είναι λίγα και δεν με βοηθάει η μνήμη
θυμάμαι αόριστα ένα κουρασμένο πρόσωπο που φωτίστηκε μόνο μια στιγμή σαν είπε
είμαστε Μακεδόνες.
δεν ήξερα τίποτε τότε απο πολιτικές ούτε απο δικαιώματα ούτε απο Ευρώπες..
Μόνο μου φαινότανε πολύ άδικο και πολυ άπρεπο εκείνο το “τριεθνές” φανταστικό σημείο να προσβάλει τόσο την ειρήνη της μεγάλης λίμνης.
στο νεανικό μυαλό μου θα φαινότανε τόσο πολύ πιο όμορφο αν το λέγανε Διεθνές,
αν το ένιωθε δικό της και το στήριζε και μοιραζότανε την ειρήνη του όλη η οικουμένη ..
αργότερα είδα κείνες τις σχεδόν-βουβές ταινίες για το μακεδονίτικο γάμο που επέμενα να επιβιώνει από τις δυο μεριές της αυθάδικης φανταστικής γραμμής που έκοβε τις ζωές των ανθρώπων στα δυο..
κι ητανε πολύ πρόσφατα που έμαθα παραπάνω από το διαδίκτυο.. για την ιστορία που πάντα παραχαράζεται.. για τα δικαιώματα που πάντα καταπατιούνται..
αρχισα να καταλαβαίνω πολύ περισσότερα.. αλλά ακομα δεν ήτανε δικό μου θέμα, ευτυχώς εγώ κρατάω απο το Αιγαίο.. κι είναι άλλες ιστορίες πόνου απο κει που αντηχούνε μέσα στα κόκκαλά μου.
μόνο σήμερα βρήκα αυτή τη λέξη τη
ζέλμπα
και δεν μπορώ πια να σωπαίνω.
και ξερω ότι όλοι οι πόνοι όλων των ανθρώπων είναι δικοί μας
είναι στη φύση μου να το ξέρω σα γυναίκα που έζησε αρκετά σε τούτα τα μέρη του πλανήτη
νοιώθω τη
ζέλμπα
απελπισμένα έντονη για πολλά πράγματα μέσα μου
και νοιώθω ακόμα να τη χρωστάω σε κείνο τον παππού και στις λίμνες του και στα βουνά του και στην οικογένειά του και στα δισέγγονά του που μπορεί και να μην ξέρουνε τίποτα από κείνον..
και στο νησάκι που μεθαύριο θα γίνει ατραξιόν και που πολύ θα ήθελα να το δω κι εγώ μια μέρα ζωντανό γεμότο κόσμο, κι ας χανότανε ο ήλιος..
(όπως θα γίνει μεθαύριο)
ευχαριστώ πολύ τον Θανάση Τριαρίδη που μου έμαθε τη ζέλμπα
www.triaridis.gr/keimena/keimD046.htm
www.triaridis.gr
το Ουράνιο Τόξο, που υπάρχει
κι ελπίζω να έρθουνε εδώ σύντομα κι άλλες σχετικές αναφορές
