συγνώμη
Μια μεγάλη συγνώμη ζητώ από την ίδια την εαυτή μου, που έχω τόσο καιρό να γράψω
Από τη μια είναι που μου άρεσε τόσο πολύ η “Ζέλμπα” μου, που δεν ήθελα να τη χάσω,
κι ίσως πολύ πιο βαρύ.. που τόσο καιρό όλοι κι όλα κι η ίδια εγώ καταπιέζω την εαυτή μου να μη γράφω, τα πιο σημαντικά δηλαδή, αυτά που συμβαίνουνε μέσα μου, αλλά αντίθετα να μιλάω, να ασχολούμαι συνέχεια με οτιδήποτε μοιάζει.. με αυτά που θεωρούνε τάχα σημαντικά οι πολλοί και που θα με κρατήσει σε απόσταση ασφαλείας από τα νοιωσίματά μου
‘Ισως θα καταφέρω κάποια ωραία μέρα να μεγαλώσω και πάνω από αυτή την πολύ κακια μαθημένη συνήθεια.. και να μην το ξανακάνω.
Μεχρι τότε.. μόνο μικρές αποδράσεις όποτε καταφέρνω.
